Όπως σε όλα τα επαγγέλματα, αλλά και σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας μας, το μέλλον και η ελπίδα είναι τα παιδιά και οι νέες γενιές, έτσι και στη μελισσοκομία. Από την αρχή που μου μπήκε το μικρόβιο της μελισσοκομίας, αμέσως αυτό κόλλησε και στην πεντάχρονη κόρη μου την Μαργαρίτα. Η Μαργαρίτα έχει παρακολουθήσει άπειρα βιντεάκια σχετικά με τη μελισσοκομία στο you tube και παρά το μικρό της ηλικίας της, ξέρει ήδη να ξεχωρίζει τον φρέσκο και τον ψημένο γόνο, τις γύρες, τα φρέσκα και τα σφραγισμένα μέλια, τα βασιλικά κελιά από τα κηφινοκέλια και πολλά ακόμα. Γνωρίζει αρκετά σχετικά με τη θαυμάσια κοινωνία των μελισσών και πως πρέπει να κάνουμε διάφορους χειρισμούς. Φυσικά είμαι συνεχώς δίπλα της και καθημερινά της μιλάω και της λέω διάφορα σχετικά με τις μέλισσες, αλλά και αυτή συνεχώς ρωτάει για ότι έχει απορία και μαθαίνει περισσότερα.
Δεν αρκείται μόνο στην θεωρία αλλά έχει περάσει και στην πράξη.
Υ.Γ. Φυσικά όταν είναι στο μελισσοκομείο είμαι πάντα δίπλα της, παίρνουμε όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας και ανοίγει μόνο μελισσάκια μικρά και ήρεμα. Παρόλα αυτά έχει ήδη δεχτεί το πρώτο της τσιμπιματάκι, οπότε και γνωρίζει πως είναι και πλέον δεν υπάρχει η άγνοια κινδύνου που υπήρχε την πρώτη φορά.
Το μέρος που θα φιλοξενήσει το βασικό μου μελισσοκομείο δεν έχει παροχή νερού, οπότε είχα να ξεπεράσω δύο μικρά προβληματάκια. Το ένα ήταν να μπορέσω να παρέχω στις μέλισσες μου νεράκι, ώστε να το έχουν δίπλα τους και να μη σπαταλούν χρόνο και ενέργεια ψάχνοντας για νερό στην ευρύτερη περιοχή. Το άλλο ήταν να μπορώ να έχω κι εγώ λίγο νερό για να ξεπλύνω κάποια εργαλεία, να πλύνω τα χέρια μου και να μπορώ να σβήνω το καπνιστήρι με ασφάλεια κάθε φορά.
